Η βόλτα

Ο ήλιος είχε κουρνιάσει κάτω απ' τη φυλορροή του Σεπτέμβρη.
Πέρασε πολύς καιρός από τότε που·
είχες καθίσει σε εκείνο το πλατύ σκαλί.
Είχες τα πόδια σου σταυρωμένα, θυμάμαι.
Και φορούσες ένα λευκό μαντήλι στα μαλλιά.
Έλαμπες.
Δε σε γνώριζα.
Και όμως έδωσες μορφή σε όλες τις φωτογραφίες του νου μου.
Δε με ήξερες.
Μου σφίξες το χέρι.
Πήγαμε μεγάλη βόλτα.
Το Θησείο-Σύνταγμα κατρακυλούσε σε μια μονή ρόδα.
Στη ρόδα με τις στραβές ακτίνες.
Έπειτα τα τακούνια μας κόπασαν
μπρος σ' ένα παλιό κτίριο.
Καθίσαμε.
Σιωπή.
Ακόμα θυμάμαι το σφυγμό στην ανάσα σου.
Ανταμώσαμε σε κάτι φρεσκοβαμμένα, κόκκινα παραθυρόφυλλα.
Και έπειτα στα λευκά χρυσάνθεμα.
Που βρέθηκαν εδώ λευκά χρυσάνθεμα;
Μες στα μάτια σου έβρεχε...
Με φίλησες, νομίζω.
Και από τότε παραμιλώ το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ.
Όχι, δεν είναι που διψώ για της νοσταλγίας το νανούρισμα.
Ούτε για να μπαλώσω την απουσία σου,
αφού δεν έφυγες!
Παραμιλώ για να 'χουν φως,
οι μέρες που μας προσπερνάνε...

10-8-09

(Πηγή εικόνας: Deviantart
Χρήστης: =StamatisGR)

Η Πάχνη

των Κωνσταντίνου & Αντώνη Κούφαλη
Σκηνοθ.: Τ. Τζαμαργιάς.
Ερμηνεύουν: Μ. Καρατζογιάννης, Γ. Ντούσης.

Διαπαιδαγώγηση: Μια ιστορία αέναης διακόρευσης.
Παιδιά: Μια εύπλαστη μάζα. Ζυμώνεται μέσα στις σκέψεις μας, στους τρόπους μας. Ανεξαρτήτως προαίρεσης. Παιδιά από διάφανο δέρμα, όπως στο "The Reflecting Skin" του Philip Ridley. Τα χοντροειδή δαχτυλικά αποτυπώματα, εμάς και του κόσμου, είναι έτοιμα να τα μολύνουν ανεξίτηλα. Αθεράπευτα. Άνευ επιστροφής. Παιδικά κωμωδίες και πορνό τα καταναλωτικά είδη χαλιναγώγησης των ορμών και των ενστίκτων. Ανάλογα την καιρική χρονικότητα του βίου μας. Του απαίδευτου βίου μας. Χοντρά δάχτυλα μολύνουν τον ουρανό του χθες. Ο καρκίνος στάζει στο σήμερα. Στο τώρα. Σε κάθε τώρα. Ακατάπαυστα.


Οι ήρωες της Πάχνης είναι δυο φίλοι. Δυο κακοποιημένα παιδιά που ερμηνεύονται αριστουργηματικά από τον Μάνο Καρατζογιάννη και τον Γιώργο Ντούση. Η σκηνοθεσία άψογη. Σε μια θεατρική σκηνή κλειστοφοβικά στενόχωρη. Σε απόσταση αναπνοής, ρίπες φωτιάς εκτοξεύονται στο κοινό. Ο χώρος σκοτεινός. Τραχύς. Σα να γδέρνεσαι πάνω του. Σα να κουλουριάζεσαι στα σώματα των παιδιών. Των παιδιών με τη βίαιη ενηλικίωση. Η οποία τρέχει μέσω συνεχή αφηγηματικών flash back. Από το χθες στο τώρα. Δίχως φυγή. Μια γροθιά στη μήτρα της γέννησης. Ο ένας εκ των δύο θέλει να σκοτώσει τη μητέρα του και τον πατριό του. Μοναδικοί υπαίτιοι του εφιαλτικού χείμαρρου που παραλύει τις σκέψεις του. Ο δεύτερος προσποιείται ένα αλάνι των δρόμων. Η φυγή και η δημιουργία μιας ηχηρής εικόνας ως αμυντικός μηχανισμός. Αμυντικός μηχανισμός ενός εξίσου σκοτεινού παρελθόντος.

Τα 400 χτυπήματα της ζωής είναι πολλά. Η πάχνη θόλωσε καθήμενη στο διάφανο δέρμα. Σχηματίζοντας ένα ομιχλώδες μόρφωμα. Όταν δεν μπορείς να είσαι παρά θεατής στο προδιαγεγραμμένο, μέσω του χθες, έργο της ζωής σου, η επινοημένη πραγματικότητα φαντάζει ως το μοναδικό όπλο μιας λυτρωτήριας φυγής. Και όταν τα υλικά της φαντασίας πορεύονται απ' το βίωμα, απ' την παρελθούσα στιγμή, η φαντασία μουλιάζει στα πηχτά απόνερα της βίας. Μια ζωή χαλασμένη, γόνος μιας ανέραστης ζούγκλας. Αρκεί να είσαι θύτης και όχι θύμα. Ή καλύτερα, αρκεί να φαντάζεις θύτης στα μάτια των άλλων. Αδιαφορώντας για μια κοινωνία που αρέσκεται να μετράει τα θύματα της σε κάθε λογής βία...

Άνευ τόπου

Λευκές κορδέλες σε γκρίζα πατώματα.
Άγγελμα στιγμιαίας παύσης.
Βραχυκυκλώνουν σε ηλεκτρονικά κυκλώματα.
Με γκάζια λυμένα χύνονται μέρες καυτές.

Εν δυο βηματίζει ο καιρός με
γαλότσες βαριές. Ένα ποτήρι αίματος
το σιρόπι του ξυπόλυτου τάγματος
που σαν σκιά ακολουθεί με βαριές εισπνοές.

Πίνακες φωτεινών εξαρτήσεων.
Σε αεροδρόμια κοινών μυστικών.
Υπαλληλίσκοι αρχειοθέτησης προκαθορισμένων
νόμων, κανόνων και διαδρομών.

Το δάχτυλο συρράπτω στη γωνία του γράμματος.
Κηλίδες κόκκινης ελευθερίας.
Αυτοτραυματιζόμενες φυγές, ψυχών
αποδημητικών. Άνευ τόπου.

27-10-09

(Πηγή εικόνας: Deviantart
Χρήστης: ~trewda)

Μηδενικά

Μπορώ να φανταστώ τα πάντα γιατί δεν είμαι τίποτα.(Φερνάντο Πεσσόα)

Οι άνθρωποι είμαστε μηδενικά. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια! Έτσι, κανείς δε μπορεί να μας μειώσει. Λευκά χαρτιά, λευκά ως το άπειρο. Μόνο τις ωραιοποιημένες εικόνες που επινοεί ο καθένας για τον εαυτό του, μπορούμε να μειώσουμε. Και είναι χρέος μας! Εκείνες τις εικόνες που κατασκευάζονται τις στιγμές που τα παραθυρόφυλλα της ανασφάλειας μας τρέμουν απ' τον αέρα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

10-9-09

(Πηγή εικόνας: Deviantart
Χρήστης: ~MistressOfNocturne)

Αίθουσα απαγόρευσης

[Πίνακας του Jackson Pollock]

Πέρασα τους εφτά ουρανούς,
και διέσχισα τις ραγισμένες θάλασσες.
Θεό δεν είχα,
και όμως εκλιπαρούσα το φεγγάρι να σβήσει.
Και ύστερα,
με λιωμένες σόλες,
κούρσεψα ασφάλτους καρφιά.
Και εσύ δε με δέχτηκες.

Το εξόριστο, μακριά σου δε ζει,
κατοικεί στην αχαρτογράφητη ζωή σου.
Αυτό που δε δέχεσαι,
δε ζει έξω σου.
Αυτό που δε δέχεσαι,
είναι Εσύ που δεν είσαι.

Αυτό που δε δέχεσαι,
μέσα σου ζει.
Ένας αετός μαύρος απ' το σπρέι που έγραψες.
Ανοίγει τις πελώριες φτερούγες του,
σκιάζοντας τις αδιάφορες μέρες σου.
Σκιάζοντας τις χαρούμενες νότες σου,
που έραψες,
φημώνοντας τη βροχή του αέρα.

17-8-09

Πορεία

Άνοιξα μια πόρτα για να βγω,
και μπήκα μέσα σ' άλλη.
Το ίδιο ξανά και ξανά.
Και ξανά.
Μία φυγή μέσα σ' άλλη.
Έστριψα πόμολα πολλά,
τόσο που στέγνωσε απ' τη μνήμη μου το πρώτο -κείνο το ζωγραφιστό-.
Και η τροχιά χαμένη, ξένη.

Κάθε πόρτα, κάθε χώρος και ένα ρούχο απάνω μου.
Στιγματογράφιση στο δικό μου άδειο.
Τόσο που έγινε το δέρμα μου σαν αρλεκίνος.
Χρώματα μύρια.
Μύρια χρώματα απ' τις ζωές που δεν έζησα.

27-8-09

(Πηγή εικόνας: Deviantart
artist: ~Genocide-Evil)

Χωματερή

[Study from human body, Francis Bacon]

Τα φιλιά μου σου έφτιαξα ακάνθινο στεφάνι.
Μενταγιόν σου πέρασα τα όνειρα μου.
Και ύστερα πήγαμε σ' άλλες μέρες.
Γερασμένες από φθορά και από συνήθεια.
Τη χρυσή αλυσίδα· που σκουριά πια, σφίγγω στα χέρια μου.
Μέχρι να κοπάσει κάτω απ' τα ρουθούνια σου ο αέρας.

Και ύστερα βγήκα ξεκούμπωτος στους δρόμους.
Σε κάποια χωματερή θα κείτεται τώρα το κορμί σου.
Και έπειτα έσβησα προσεχτικά όλα μου τα ίχνη.
Και τα ίχνη από τα ίχνη σου.

Είναι τώρα μέρα Δευτέρα.
Στις δέκα σιωπές θανάτου σταμάτησε ο λεπτοδείκτης.
Και τα παράθυρα μου αγκομαχούν στους στεναγμούς του αέρα.
Το φως, απρόσκλητο μπουκάρει μες στη γύμνια.
Τι φως; που πιο σκοτεινό και απ' το πηχτό έρεβος.
Σε κάποια χωματερή θα κείτεται το κορμί σου,
είναι η χωματερή της ψυχής μου...

30-8-09